 |
| foto: Bowie Verschuuren |
Dat Jeroen Willems opduikt in een theatervoorstelling die put uit de renaissancemuziek van John Dowland, hoeft niet te verbazen. In zijn eerdere Monteverdiverkenning heeft de acteur immers al laten horen dat een half gecultiveerde stem prima het hart kan pellen uit 17de-eeuwse noten.
De verrassing van Flow my tears, een co-productie
van Veenfabriek en Wunderbaum, schuilt dan ook eerder in het onalledaagse
milieu waarin Dowlands melancholieke songs de kop op steken. Ze staan op het
repertoire van een rondtoerende indianenband, die zich op instrumenten als
blokfluit, klavecimbel, contrabas en keyboard bovendien bedreven toont in het jankende Apache van The Shadows en All I Need van Radiohead.
Met lang haar, verentooi en westernbroek hebben de
muzikanten zich passend in de kleren gehesen. Hoewel, muzikanten. Je krijgt
vooral het idee dat je kijkt naar een stel rare types zoals Joris Linssen ze
voor de camera van Showroom haalt, voor de gelegenheid bij elkaar gedreven in
de opgeleukte therapieruimte van een gekkenhuis.
Dromers en gekwetsten zijn het, die de wormstekigheid van
het leven verbeelden op tekst van Annelies Verbeke. De Vlaamse schrijfster
presenteert de mens als een dolende krijger, hunkerend naar een identiteit en
worstelend met de liefde, onder het gek makende besef dat hij afkoerst op het
graf.
De link met John Dowland is zo gezocht nog niet. De
beroemdste luitspeler van zijn tijd zwierf jaren door Europa, verbitterd omdat
het Engelse hof hem keer op keer afpoeierde. Intussen schreef hij liederen waar
de weemoed en treurnis van afdruipen. Flow, my tears, Weep you no
more, In darkness let me dwell: popheld Sting raakte een paar jaar
geleden zo onder de indruk, dat hij de bekendste Dowlandhits meenam naar de
studio.
Tot de mooie momenten die regisseur Paul Koek smeedt,
behoort het 'Plorate' van Giacomo
Carissimi, een treurzang die a cappella
opklinkt uit brekelijke kelen. Walter van Hauwe, de oude rot, laat fijntjes
horen dat hij het smachtende blokfluitspel nog niet is verleerd. En met haar
meisjesstem kleurt actrice Marleen Scholten uitstekend bij Jeroen Willems, de
wannabe-indiaan die naar believen schakelt tussen dromerige tenor en raspende
bas.
Maar ja, die humor van het schooltoneel. De klavecinist krijgt een
plakpijl op het voorhoofd geschoten. Het potje linedance gebeurt liggend op de
rug. De absurditeit van het leven verlangt iets meer timing en genie.
Flow my tears, met o.a. Jeroen Willems en Marleen
Scholten. Amsterdam, Stadsschouwburg, 8/2. Tournee, veenfabriek.nl.
de Volkskrant, 11 februari 2012
0 reacties:
Een reactie plaatsen