Het geroezemoes klinkt alvast veelbelovend. Neem in Hertz
plaats op het tweede balkon en hoor hoe een sonoor keuvelen aanwaait vanuit de
diepte. De zwarte stoelen met donkere, paarsblauwe bekleding steken chic af bij
het lichte, generfde hout van het podium en de wanden. De zit is prettig
actief, met genoeg ruimte voor lange benen.
Voor dit testconcert heeft het jeugdige Dudok Kwartet z'n
beste Ligeti en Schumann meegenomen. Cellist David Faber begint een inleidend
praatje op conversatietoon. Zonder versterking vallen zijn woorden moeiteloos
te volgen. Intimiteit blijkt een fijne eigenschap van Hertz, een niet al te
diepe zaal die zich als een oorschelp rond het podium vlijt.
Eerste balkon, stoel L10. Bedauwde viooltonen wisselen in
György Ligeti's Eerste strijkkwartet (1954) af met ketsende cellosnaren.
Heftige fortissimo's treffen het trommelvlies zonder gemeen schurend gruis. Het
is alsof een geheime macht de Dudokstrijkers behoedt voor de alledaagse
ongemakken van het kwartetspel.
Een verdieping lager, staand achter in de zaal. De snaren
mengen onverminderd mild in Schumanns Strijkkwartet opus 41 nr. 3. Hoge tonen
winnen aan presentie. Op de eerste rij rechtsvoor wordt de klank directer, maar
behoudt z'n fluwelige textuur. Voor sommige smaken misschien té fluwelig: op
deze vleiende akoestiek moet een bitse attaque worden veroverd.
Conclusie: Nederland heeft er een sublieme, sfeervolle kamermuziekzaal bij. Om te beginnen voor strijkkwartetfans, maar het moet raar lopen wil Hertz geen vergelijkbaar lustoord worden voor liefhebbers van piano, het lied, barokmuziek, vioolsonates, blazersgroepen, kamerkoren, singer-songwriters en allerlei onvermoede avant-gardecombi's.
de Volkskrant, 25 april 2014
Geen opmerkingen:
Een reactie posten